Zapomniałabym... Robiłam jajka w koszulkach Twoim sposobem. Super patent :)

Ale ładnie napisałaś...:)
A powidła korzenne... Już tyle mam tych różnych (Bea była moją inspiracją) powideł ale..., może... spróbować i te..., Twoje? Śliwki jeszcze są... Weekend idzie... Pomyślę...

Potem to już głupstwo... Ładnie brzmi :).
A powidła ładnie wyglądają. Najlepiej je się je łyżeczką ;). Przy kominku. Bajka...

Cudny ten przepis... Aż zapachniało:)

Anulka, ujelo mnie ostatnie zdjecie, po prostu pieknie wyglada ta filizanka, doskonale swiatlo, musze to napisac teraz :-) reszta poczeka do jutra...
:***

"A potem to już głupstwo" - hehe :) Cudowne! ;)

Powidła z orzechami? To musi smakować!

buzia Truskaweczko :)*

A ja w tym roku nie smażyłam powideł i pluję sobie w brodę :(
A te książki z czasów PRL to rzeczywiście zabawne :) I jeszcze te obrazki w nich :)
Przepis super, choć jeśli się nie mylę to dla purystów powidła nie mogą być z cukrem :) Za to korzenne i orzechowe dodatki mniam mniam :)

Aaa, no i zapomniałam jeszcze o tym zdjęciu ostatnim - ono jest BOSKIE!!! Jak wszystkie zresztą, ale to szczególnie :)))
Buziak cieplutki :***

Ze wszystkich owocowych przetworów ukochałam sobie najbardziej śliwkowe powidła, czasem nawet palcem wyjadane ze słoika. (i sobie właśnie pomyślałam, że śmieszne to słowo - przetwory)
Przepis uroczo napisany - "lekko perkotać w sympatyczny sposób"...
A zdjęcia... jak zawsze poezja!
pozdrawiam ciepło :)

Aniu, jak ja uwielbiam powidla! To najdoskonalszy z przetworow!
I tesknie do nich bo tu nie ma. Czasem kupie lowiczowskie w Polskim sklepie ale to juz nie te same co u mamy :)

Też bardzo lubię tę książkę, podobnie jak "Gawędy o przyjęciach"
Pozdrawiam

Słodkie powidła śliwkowe to mój ulubiony deser. Sadu nie mam, męża też nie, o drabince mogę pomarzyć ale 4 słoiczki w tym roku zrobiłem:)

Uroczy wpis :) Mogłabym tak czytać i czytać. Aniu, nie chcesz napisać książki?
Powidła zapewne pyszne, ja uwielbiam powidła i chętnie bym Twoich skosztowała, choć odrobinkę. Mogę?
Pozdrawiam ciepło :)

Takie "głupstwo" trwa u mnie 3 dni. Ach ! Te chwile ,gdy smaży się powidła i zapach "przypalanki" rozchodzi się po całym domu, są niepowtarzalne.
Aniu uwielbiam te Twoje turkusowe opowieści posypane cukrem pudrem...

Jak przyjemnie poczytać taki pachnący powidłami i okraszony pięknymi zdjęciami post w buro-zimny jesienny piątek. Aż ciepło się na duszy robi! Miłego weekendu!
E.

Aniu chciałabym coś madrego napisać, ale jestem tak zmęczona, że nie jestem w stanie dorównać choć trochę Tobie w opowiadaniu, więc tylko zostawiam znak że byłam i idę spać :*

Przypomnialas mi wlasnie jak dawno juz nie bylam w antykwariacie :) Tak strasznie lubie tam buszowac. Kiedys specjalnie jezdzilam do Lodzi aby w tamtejszym antykwariacie kupic ksiazki o sztuce i powiesci mojego ukochanego Dickensa :) Ksiazki kucharskie kupowalam rzadko, teraz zamierzam to nadrobic jak tylko znajde ku temu okazje :)) Powidla sliwkowe uwielbiam. Moja mama tez zawsze gotuje je dwa dni. A ja uwielbiam je podjadac :))

ja też bardzo lubię książki Marii Iwaszkiewicz i do Ciebie też bardzo lubię od dawna zaglądać, a czemu sie dotąd w komentarzach nie uwieczniłam?! Brzydkie lenistwo chyba to było;-) A tu jest pięknie i ciepło, pozdrawiam serdecznie

Przepis opisany w naprawdę uroczy sposób. Powideł nie mam w tym roku...

Aniu, no wspaniałe te Twoje "głupstwa". :) Naprawdę. :) I wiesz co, jeszcze stół mi się podoba. :) A podoba mi się, bo ja lubię stoły. Najchętniej z prawdziwego drewna i o ładnej barwie. Nie wiem czy Twój jest drewniany, ale barwę ma cudną. :)

Wspaniała ironia.
Sad, drabinka, trochę dymu nie zaszkodzi...
Kochana piękny przepis-fragment. Ależ to musi być ciekawa książka.
Rozpoczyanm poszukaniwania.

A Twoje słoiczki imponujące - tym bardziej, że ja jeszcze nic w życiu nie zwekowałam. Nie licząc robaków na ryby :P
Ale we czwartek, przyjedzie siostra cioteczna, kucharka pierwsza klasa i mamy dil ;) ja ją nauczę chlebka ona mnie słoiczka.

Miłego wieczoru
M.

Ale się Ciebie czyta...
I zdjęcia [lubię zdjęcia zwykłych, domowych rzeczy]...
Bajka.
Pozdrawiam ciepło!
D.

Aniu, czy ten antykwariat to ten kolo stacji wrzeszcz? w lewo w strone grunwaldzkiej i po schodkach? hehe ale opis co ? ale pamietam ze byl b. dobry... super piszesz i zdjecia tez:)

KURCZĘ, skasowało mi wszystkie odpowiedzi na Wasze komentarze!!!! Pisałam wieczorem przez jakiś czas...

Zaczynam od nowa, ale pewnie trochę bardziej zdawkowo.

I.nna, ładnie sobie z dziećmi wymyśliłaś :) A co do jajek: straznie się cieszę, że wykorzystałaś coś z mojego zasobu :)

Ewelajno, zapraszam! :)

Olalala,też wyjadam łyzeczką :) Powiedz, gdzie Ty się podziewasz??

Nivejko, dzięki! :)

Ally, a wiesz, ze do tego przy polibudzie wybieralam sie lt kilka i w koncu o nim zapomnialam?

Basiu, dziękuję :) Niestety, światło tu kiepskie, wierz mi... Ciemno i mroczno na codzień.

Oczko, i smakuje, smakuje!

Tili, teraz to już chyba bez cukru się nie da, śliwki coraz kwaśniejsze... Na szczęscie purysta nie jestem ;)
Co do zdjęcia: dziękuję :) Rosnę, słysząc takie rzeczy.

Amarantko, ja wyjadam łyżeczką, bo paluch jest do Nutelli ;) Fajnie, ze zwróciłaś uwagę na 'sympatyczne perkotanie;, tez mi się to podobało :)

Ewo, zgadzam się z Tobą!

Beato, o tej książce nie słyszałam. Już ostrze pazurki!

Michale, ja przywiozlam 3 słoiczki z domu, tam zapasy większe :)

Majano, a chcę! Hi hi... Dziękuję Ci za te słowa.

Lloko, a Twoje ostatnie zdanie to sobie zapiszę, bo mi się strrrrrrrasznie podoba. DZIĘKUJĘ!

Enchocolatte, cieszę się, że włożyłam kropelkę słońca w Twój dzień :)

Aga-aa, a czemu jestes zmeczona?

Majko, brzmi kusząco - te zakupy ksiązek dot. sztuki :)

Ori, grunt, ze przełamałaś lenistwo! ;) Fajnie, że się odezwałaś!

Kasiu, braku powideł współczuję!

Goś, dziękuję za te słowa! Wiesz, nasze powidła też są dla mnie the best, lepszych nie jadłam :)

Małgoś, stół porzywiozłam z domu! :) Jest okroagły, drewniany i ma wygięte nóżki. Uwielbiam go!

Moniko, wiesz,ja też jeszcze nic nie wekowałam... Bo te powidła to ja głównie mieszałam (i śliwaki zbierałam), a wekowanie i doprawianie należało do mamci. Ej, zazdroszczę wspólnego gotowania! Ja mogłabym się nauczyć od Was obydwu, ale nie wiem, czego ja bym Was nauczyła.

Delie, dziękuję :) Też lubię te okruchy codzienności i staram się je wyłapywać.

Arku, zgadza się! :D To ten antykwariat :)))

POZDRAWIAM WAS!

Ja też lubię książki Pani Marii I.,powidełko pierwsza klasa!
Pozdrawiam!

Tu i ówdzie ;). Ale więcej się już nie zapodzieje... Mam nadzieję ;). A coby do rymu jeszcze było, życie w pośpiechu mi się skończyło. I... wracam [fanfary]!
No... Tęskniłam ;).

Podoba mi się! Ja lubię wszelkie rady dla dobrych gospodyń, dotyczące utrzymania porządku, trzymania cukru pod kluczem, zarządzaniem służbą (sic!) oraz wszelkie porady na temat skrętu kiszek i tym podobnych przypadłości.

Rzeczywiście uroczy przepis na powidła, właściwie wiersz.
Wspomniałaś PRL-owskie książki kucharskie, na samo wspomnienie tych kryzysowych praktycznych porad robi się człowiekowi wesoło :) Doskonale oddają rzeczywistość gospodarki powszechnego niedoboru, z obecnego punktu widzenia całkowicie irracjonalną i nieodparcie śmieszną :)
Pozdrawiam!

Noo tak napisaną książkę to ja bym pochłonęła w 1 noc :) bardzo chętnie też poczytałabym o niesamowitych zwyczajach kulinarnych mieszkańców USA :D a powidła... o rany, jakie to musi być dobre! :)

Uwielbiam takie książki i za żadne skarby nie zamienię ich na te pięknie wydane z fantastycznymi zdjęciami.:)))

Aniu, dopiero dzisiaj docztytalam pozadnie wpis Twoj do konca - jest wspanialy! Ach te orzechy wloskie, kardamon... Ze tez juz nie ma wgierek :-) wierz mi od razu bym zrobila!!
A cytytay z Marii sa piekne, wiedzialm juz dawno ze tego samego szukamy obie w ksiazkach kucharskich i to samo nas bawi, Dislowa pieknie rozprawia o jakosci potraw, o "odswiezaniu" pewnych skladnikow...

Buziaki :*

Akurat wczoraj otwarłam przywiezione przez przyjaciół w darze, ręcznie robiony przysmak św. Bernarda- konfiturę ze śliwek, wiśni, pomarańczy, orzechów włoskich, rodzynek i wina gronowego...Heh, pozostaje westchnąć, że słoiczek mały ;) Wspaniale smakuje nawet z kawałkiem razowego chlebka ze słonecznikiem, a herbatka jest idealnym uzupełnieniem smaku :)))

Zrobione przez siebie przetwory na pewno smakują znacznie lepiej niż te kupione, w końcu pichcąc, dodaje się doń trochę duszy kucharza. A dobre jedzenie to jeden z najważniejszych czynników łączących ludzi :) Pozdrowienia cieplutkie Aniu :)

Kass, ja juz sobie kupiłam kolejną ksiażkę p. Marii (niech zyje Alelgro!:).

Olalala, fajnie, ze znów jesteś :)

Lisko, tez lubię tego rodzaju książki! Dlatego te najstarsze są zawsze takie fajne...

Felluniu, prawda, ze ten przepis brzmiał jak wiersz? Dlatego tak mi się spodobał :)

Olciaky, w moim miasteczku tez nie było antykwariatu, na studiach sobie odbiłam :) A wspomnianą przez Ciebie ksiażkę znam!

Mirabelko, kiedys moze wrócę do niesamowitych zwyczajó kulinarnych mieszkańców USA ;)

Szarlotku, zgadzam się z Tobą!

Basiu, to już od dawna wiadomo, ze w gotowaniu kręcą nas podobne rzeczy ;) A ja dzięki Twoim linkom spedziłam sobotę nad RECIPE REDUX! :) Mam jeszcze trochę do czytania, moze nawet dzisiaj do tego wrócę. Fajna sprawa. I zdjecia mi się podobają, gdyby jeszcze dodać linie, to byłyby podobne do Twoich :)
ALe najepsze jets to, ze podesłałaś mi link do RR dotyczącego tych pieczonych omletów. PRzypomniało mi się, że widziałam je U Ciebie, gdy na samym początku oglądałam Twój blog. Ale o nich zapomniałam, a zaintrygowały mnie Dutch Pancakes u Molly z Orangette, niebardzo rozumiałam te cuda, ale wiedziałam, ze muszą być genialne w smaku.No i wszystko mi się rozjaśniło, gdy złożyłam te puzzle w całość, Twoja notka do tego się przyczyniła. Kiedys zrobię. Muszą być świetne.
Buziolek!

Porcelanko, Twoja konfitura brzmi re-we-la-cyj-nie! Doskonale rozumiem, ze świetnie smakuje także z razowcem - ja powidła zjem ze wszystkim, a często wyjadam je łyzeczką ze słoika. Bo pyszne są i już. Ładnie powiedziane, to o dobrym jedzeniu. Jakie prawdziwe!

Pozdrowienia ciepluśkie ślę!