strawberries wersja robocza: bezmięsne

#8 Przepisy na jedną rękę: bruschetta figowa

bezmięsne 10:40

Share |

Wiosenne aktywności (i ekspresowa tarta z botwinką)

bezmięsne 10:33

Share |

Z mleczkiem kokosowym wszystko smakuje lepiej! Rozgrzewająca zupa dyniowa

bezmięsne 07:54

Jedną z moich słabostek kulinarnych jest mleko kokosowe. Na półce zawsze stoi jedna, dwie puszki na awaryjne gotowanie, nie wyobrażam sobie kuchni bez tej kremowej nuty kokosa w daniach. To dzięki mleczku kokosowemu wyczarowuję szybkie potrawy - wystarczy łyżka-dwie pasty curry, trochę warzyw, ryż oraz oczywiście rzeczone mleko i potrawa gotowa. Ostatnio, kiedy lodówka po powrocie do domu świeciła pustkami, zrobiłam coś na kształt dahl: ugotowałam paczkę soczewicy, dałam trochę kuminu, czarnuszki, czosnku, dorzuciłam puszkę ciecierzycy i mleczko, całość smakowała fantastycznie.

Najczęściej muszę powstrzymywać się przed dodawaniem mleczka niemal do każdej potrawy. Zupa pomidorowa połączona z tymże smakuje cudownie, podobnie jak krem z buraków czy nawet z selera... Ostatnio uświadomiłam sobie, że jeszcze nigdy nie dodawałam mleczka kokosowego do zupy dyniowej, a przecież to musi być jedno z pyszniejszych połączeń! Słodka dynia, ostre wyraziste przyprawy (kumin, czarnuszka, chilli) i ocean kremowego, kokosowego mleka.

Zupę siorbałam z kubka, czytając nową książkę Małgorzaty Musierowicz "Feblik" (z pewnych lektur się nie wyrasta). I to, i to ma właściwości rozgrzewające i stanowi remedium na mroźne dni.

ZUPA DYNIOWA Z MLECZKIEM KOKOSOWYM

(przepis na 4 duże lub 8 małych porcji)

ok. dwukilogramowa dynia (waga przed obraniem), najlepiej Hokkaido
1 ząbek czosnku, zmiażdżony
1/2 łyżeczki kuminu
1/2 łyżeczki czarnuszki
1/2 suszonej papryczki chili
1 l bulionu warzywnego

1 łyżka oliwy
1 duża puszka niesłodzonego mleka kokosowego (400 ml)

Na oliwie podsmażam przez 2 minuty czosnek, kumin, czarnuszkę. Dorzucam pokrojoną w kostkę dynię, mieszam i smażę kilka minut, mieszając co jakiś czas. Następnie zalewam ją bulionem, dosalam, dorzucam chilli i doprowadzam do wrzenia, po czym zmniejszam ogień, wlewam mleczko kokosowe i gotuję na małym ogniu przez 15-20 minut.

Gdy dynia będzie miękka, miksuję ją na krem. Doprawiam do smaku, jeżeli jest taka potrzeba.

Share |

Słowo na wrzesień: "nieskomplikowany" (tarta z pomidorami, kozim serem i tymiankiem)

bezmięsne 15:01

Powoli kończy się pomidorowa sielanka. Pękate, słodkie pomidory powolutku wycofują się ze sklepów, a ich miejsce lada moment zajmą twarde gniotki mające zaledwie posmak pomidora.

Cieszę się więc nimi, dopóki są. W tym roku nie przygotuję pieczonych pomidorów w oliwie (tu przepis), bo nie za bardzo już mogę - mój brzuch już uniemożliwia różne prace, ale pocieszam się na inne sposoby. Królują u nas nieskomplikowane przepisy, które dadzą się wytłumaczyć osobie nieogarniętej w świecie kulinariów (czytaj: które będzie w stanie wykonać mąż).

Ta tarta to jeden z przykładów: cztery składniki, chwila w piekarniku i obiad gotowy. Potrzeba nam tylko arkusza ciasta francuskiego (ciężko trafić na "francuza" na maśle, zalecam uważną lekturę etykiet), dobrych pomidorów, nieco świeżych ziół i kawałek ulubionego twardego sera koziego, ale z powodzeniem można użyć innego. Kozi ser, którego używam w tym przepisie, kupuję w Lidlu (nie, to nie jest wpis sponsorowany, piszę o tym, czego używam), strasznie go lubię zarówno w postaci "surowej", pokrojonego w słupki albo pokrojonego w cienkie wiórki i zjadanego na posmarowanej masłem bagietce, ale od niedawna też go zapiekam, bo odkryłam, że bardzo ładnie się topi. Tak czy siak, ser na tartę powinien być dosyć wyrazisty w smaku, ale nie może nim przytłaczać (gorgonzola odpada), najlepszy jest taki, który lekko "szczypie" na końcu języka i dobrze się topi.

Tarta robi się sama i znika też jakby poza udziałem woli...

TARTA POMIDOROWA Z KOZIM SEREM I TYMIANKIEM

1 płat ciasta francuskiego

2-3 pomidory (w zależności od wielkości), bardziej pasują tu mięsiste, z mniejszą ilością soku

kawałek twardego sera koziego (albo innego wyrazistego w smaku)

kilka gałązek tymianku

Rozgrzewam piekarnik do 190 st.C. Ciasto francuskie dzielę na dwa prostokąty, nakłuwam każdy z nich nakłuwam widelcem, układam na blasze i podpiekam w piekarniku ok. 10 minut (ciasto ma być blade, ale musi urosnąć).

W tym czasie kroję w plastry ser kozi oraz pomidory pozbawione gniazd nasiennych. Na podpieczonym cieście układam pomidory, na to plastry sera, posypuję całość tymiankiem i piekę kolejne 15-20 minut, aż ciasto się zezłoci, a ser stopi. Jeśli po podpieczeniu warstwa ciasta francuskiego zbyt urosła, delikatnie "ubijam" - nakłuwam ją widelcem.

Share |

Dekonstrukcja* pomidorowej (sezonowa pomidorowa babci Ani)

bezmięsne 09:06

W dzieciństwie oddawałam się długim rozmyślaniom, jakie są moje ulubione owoce i warzywa. O podium walczyły zawsze truskawki i arbuzy oraz pomidory i ogórki (nietrudno dostrzec podobieństwo tych dwóch grup). Jeśli chodzi o warzywa, długo wygrywały chrupiące, małe ogórki o krokodylej skórze, z owocami miałam problem, choć raczej składałam się ku arbuzowi.

Dzisiaj bez wahania mogę powiedzieć, że ze wszystkich warzyw i owoców najbardziej kocham pomidory. Oddam za nie wszystkie arbuzy i ogórki świata, a nawet (choć z bólem) truskawki. Kocham pękate pomidory malinowe, obezwładniające zapachem, smakiem i kolorem bawole serca, słodkie różnokolorowe pomidorki koktajlowe... W sezonie moim najczęstszym śniadaniem jest pomidor skropiony oliwą, z odrobiną soli, pieprzu, octu balsamicznego i bazylii, czasem lubię zjeść go z pokrojonym w kostkę ogórkiem małosolnym i śmietaną (nie oszukujmy się, nie ma co dodawać jogurtu, nigdy nie zastąpi gęstej, kwaśnej śmietany, która jest w stanie udźwignąć smak ogórka i pomidora), jak za czasów dzieciństwa. Niekiedy daję się skusić na jajecznicę z pomidorami albo szakszukę lub grzankę z pokrojonymi w kosteczkę pomidorami o aromacie bazylii, oliwy i czosnku.

Dzień bez pomidorów to dzień stracony. A kiedy nadchodzi pomidorowa pełnia, podpiekam, suszę, miksuję, by delektować się szeregiem pomidorowych dań. Zupy, sosy, makarony, grzanki z suszonymi pomidorami, słodkie pieczone pomidorki koktajlowe... Kilka miesięcy temu obawiałam się, że ciąża odbierze mi ochotę na pomidory, na szczęście tak się nie stało, wręcz przeciwnie - wydaje mi się, że mój głód pomidorów wzrósł.

***

Dzisiaj chcę podzielić się niezwykle prostym przepisem. Zawsze, kiedy mam takowy opublikować, zastanawiam się, czy to ma sens - w gąszczu skomplikowanych receptur, nietypowych połączeń smakowych, proste rzeczy śmierdzą banałem. Ale potem okazuje się, że to, co dla mnie banalne i oczywiste, dla innego jest wielkim odkryciem i wchodzi do stałego repertuaru. To dla mnie największy zaszczyt.

A więc dzisiaj zapraszam na pomidorówkę babci Ani, do zrobienia w sezonie pomidorowym, wyłącznie z najsłodszych, najdelikatniejszych, najpyszniejszych pomidorów, broń boże z zapuszkowanych, kupnych kwasów!

Pomidorowa w pełni sezonu nie potrzebuje wielu dodatków, wręcz przeciwnie, wg mnie ona traci, jeśli mocno zakłócimy smak. Dlatego nie polecam przygotowywać jej na wywarze warzywnym, a już na pewno nie mięsnym (ten smak drobiu w tle...). Wystarczy masło i młoda cebulka, nic więcej! Gotową zupę babcia zawsze doprawia śmietaną kremówką, która nadaje jej aksamitności i potęguje delikatność, ale dobrze sprawdza się tu również kwaśna śmietana. Ideałem jest podać to danie z lanymi kluseczkami, ale moje lenistwo sprawia, że podaję ją z grzankami albo nawet bez żadnych dodatków.

Ta pomidorówka może stanowić cudowną bazę do dalszych kombinacji smakowych. Najlepiej dorzucać do niej dodatki już na talerzu, po rozlaniu zupy. Ja lubię ją podawać z:

- kilkoma łyżeczkami bazyliowego pesto

- uprażonymi płatkami migdałowymi

- odrobiną pokruszonego sera feta (słodycz pomidorów kontra słoność fety - cudowne!)

- czarnymi oliwkami z kaparami i świeżą bazylią

- podsmażonymi z czosnkiem krewetkami.

Dopóki są pomidory, dopóty możemy szaleć!

SEZONOWA POMIDOROWA BABCI ANI

1 kg najlepszych, najsłodszych, miękkich, dojrzałych pomidorów

ok. 2 szklanki wody

1 młoda cebula

2 łyżki masła

ok. 100 ml kremówki lub kwaśnej śmietany

Cebulę kroję w piórka. W dużym garnku o grubym dnie roztapiam masło, dodaję cebulkę, solę ją i duszę, aż zmięknie.

W tym czasie pozbawiam skórki pomidory (w tym celu nacinam ich skórkę, umieszczam je w dużej misce, zalewam wrzątkiem i po minucie odcedzam, obieram ze skórki i pozbawiam szypułek). Pomidory kroję w mniejsze części i dodaję do cebuli, dusząc kilka minut. Następnie zalewam je wodą (powinna przykryć warstwę warzyw), solę i gotuję pod przykryciem do miękkości.

Zestawiam z ognia, miksuję na gładką masę, doprawiam odrobiną pieprzu (i soli, jeśli trzeba). Jeśli zupa jest za gęsta, można dodać do niej wody. Najpyszniejsza jest z lanymi kluseczkami.

Uwagi:

1. Tę zupę rozłożyłam na czynniki pierwsze powyżej.

2. Inne pomidorówki, które zajadamy:

- zupa z pieczonych pomidorów z zielonym środkiem (klik)

- gazpacho (klik)

- Rodowa Czosnkowa (klik).

* to obecnie takie modne słowo, choć dla mnie w wydaniu restauracyjnym łączy się często również z pozbawieniem potrawy smaku;

Share |

Na tarasie w dzień czerwcowy... (lekkie, letnie menu dla niedzielnych gości)

ananas 09:06

Share |

Ludzie, pieczcie granolę! (łatwa i pyszna granola z suszoną miechunką i wiśniami)

bezmięsne 10:57

Piątkowy poranek. Wstaję i czuję, że muszę, mu-szę zjeść na śniadanie granolę z rozkosznie zimnym mlekiem. Przeszukuję wszystkie szafki i nie znajduję ani grama granoli lub czegoś, co mogłoby ją imitować. Chcę nawet upiec sobie szybką porcję, ale nie miałam soku owocowego ani wystarczającej ilości płatków owsianych, więc wybieram się do pobliskiego spożywczaka.

Wracam z opakowaniem granoli, którą dawno, dawno temu, czyli przed upieczeniem mojej pierwszej własnej, podjadałam. Zasiadam na tarasie, wlewam do miski porcję tłustego, zimnego mleka od kaszubskiej krowy, nasypuję płatków i już na tym etapie pojawia się pierwsze rozczarowanie. Granolę rozumiem jako zapieczoną, chrupiącą mieszankę różnych płatków, orzechów i ziaren, tymczasem ta kupna składała się z dziwnych, ciężkich do zidentyfikowania kulek. Po przeczytaniu składu mojego "zdrowego" śniadanka zrobiło się jeszcze bardziej smutno, bo syrop glukozowo-fruktozowy czy sztuczne aromaty nikomu nie poprawiają nastroju. Smak też średni, dominuje słodycz, czasem pod językiem zaplącze się płatek owsiany, a orzechy, które rzekomo miały znaleźć się w mieszance, występują w ilościach śladowych. Słabo, słabiutko.

Zastanawiam się, czy to ja miałam kiedyś tak mało wyrobione podniebienie, że jadłam tak niedobre płatki, czy to produkt zszedł na psy? Jedno jest pewne: kto raz spróbuje pieczonej granoli, ten nigdy nie wróci do kupnych substytutów słabej jakości.

Recepturę na granolę opublikowałam na Truskawkach już kilka lat temu (o, tu) i niezmiennie z niej korzystam, wprowadzając jedynie małe modyfikacje, np. całkowitą rezygnację z cukru na rzecz miodu.

Przepis jest szybki, łatwy i przyjemny. Stanowi on moją bazę, którą modyfikuję w zależności od tego, co akurat mam w szafkach kuchennych. Dzisiaj upiekłam granolę z babką płesznik, suszoną miechunką i suszonymi wiśniami. Pyszna sprawa! Granola jest rozkosznie chrupiąca, słodko-kwaskowata (za tę drugą nutę odpowiadają suszone owoce).

GRANOLA Z BABKĄ PŁESZNIK, SUSZONĄ MIECHUNKĄ I WIŚNIAMI

baza:

400 g płatków owsianych (górskich)

150 ml jabłkowego, naturalnego soku
4-8 łyżek miodu (w zależności od preferowanego stopnia słodkości)
3 łyżki oleju
1 łyżeczka cynamonu
1/2 łyżeczki kardamonu

1/2 łyżeczki soli

dodatki:

1 szklanka migdałów (daję w skórce)
1/2 szklanki ziaren słonecznika
1/2 szklanki ziaren sezamu
4 łyżki nasion babki płesznik

1/2 szklanki suszonych owoców miechunki

1/2 szklanki suszonych wiśni

Mieszam wszystkie składniki (oprócz suszonych owoców). Rozkładam na dużej blasze. Piekę 15 min. w 180 st. C., następnie mieszam granolę i piekę kolejne 15 minut w temperaturze 160 st. C., ponownie mieszam i piekę jeszcze 10-15 minut. Granola powinna być zezłocona, a podczas pieczenia należy zachować czujność, by się nadmiernie nie przypiekła.

Po upieczeniu, gdy granola ostygnie, mieszam ją z suszonymi owocami i przekładam do słoików.

Uwagi:

1. Nie bójcie się dodatku soku w granoli - on spulchnia płatki, które potem podczas pieczenia przyjemnie pęcznieją.

2. Miechunka, a co to takiego? Znacie ją z ogrodów, pomarańczowy kwiatek kryje w sobie kwaśną kulkę tej samej barwy. Po wysuszeniu kulka stanowi cudowny dodatek do granoli, podobnie jak kwaskowate wiśnie. Jadłam już kiedyś pyszną liofilizowaną miechunkę (przyjemnie chrupała), ale suszona smakuje mi jeszcze bardziej.

3. Nasiona babki płesznik w granoli to pokłosie moich prób z pieczeniem chleba odmieniającego życie. Chleb upiekłam, życia mi nie odmienił, nasiona babki pozostały i doskonale sprawdziły się jako dodatek do granoli.