strawberries wersja robocza: jajko

Kieliszek wina i wieczór w ogrodzie, czyli moje smaki z Jacob's Creek (wz)

cukinia 11:22

Share |

Śniadanie Kasi Tusk (jajka sadzone na szpinaku z pomidorkami koktajlowymi)

jajko 17:56

Share |

Jesień na Kaszubach (jagielnica Marty)

bezmięsne 18:21

Przyjeżdżamy po zmroku.

Okalające dom świerki kołyszą się do snu, a niebo rozpostarło nad nami całą kolię gwiazd. Otwieramy zielone okiennice, aby dom mógł zaczerpnąć świeżego powietrza i idziemy po drewno.

Bo choć noc zapowiada się dosyć ciepła, chcemy rozpalić w kominku. Plan na wieczór jest bowiem jasny: wino, jedzenie i ogień. Jakiś czas później płomyki liżą ceglane wnętrze kominka, a my siedzimy w fotelach, z zastawionym pysznościami taboretem, który tego wieczoru przeistoczył się w stolik. Mamy hummus, nieprzyzwoicie słodkie pomidory z ogródka mamy Marty, pokrojone w słupki pieczywo z sezamem, czosnkowe oliwki, ostre rzodkiewki i ogórki. Wino chłodzi się w konewce z deszczówką tuż za domem.

Wychodzę po wino, zanurzam się w ciszy i ciemności. Powietrze przesyca zapach igliwia i mokrej ziemi, tak pachnie świat na schyłku zastygania.

***

Poranek.

Słońce przeciska się przez moje ulubione okno, to w kuchni. Wychodzę na dwór, na trawie drży jeszcze rosa, a ptaki cicho snują swe poranne opowieści. Zamykam oczy, wącham poranne Kaszuby, garściami pożeram ciszę i pławię się w spokoju.

Po powrocie do domku zaparzam kawę. Kilkanaście minut później siedzę na wilgotnym tarasie z ulubionym kubkiem w dłoniach.

Marta wraca do domu i krząta się po kuchni - niebawem poda jagielnicę.
Roztapia masło na żeliwnej patelni, dodaje cebulkę i pokrojone w kostkę pomidory.

Gdy warzywa zaczynają pachnieć, dorzuca ugotowaną wcześniej kaszę jaglaną.
Na koniec wbija jajka, jagielnica gotowa!

Po śniadaniu ruszamy w las. Odwiedzamy Leśne Jezioro, schodzimy podmokłe kaszubskie ścieżki. Po powrocie zabieram się za gotowanie zupy dyniowej, ale to już inna opowieść...

JAGIELNICA MARTY, czyli jajecznica z kaszą jaglaną

3/4 szklanki ugotowanej kaszy jaglanej
4 jajka
1 średnia cebula
1 duży/2 małe pomidory
garstka świeżych ziół, posiekanych (kolendra, bazylia, lubczyk pietruszka, nieco mięty)
1 łyżeczka masła
sól i pieprz do smaku

Cebulę drobno kroję, pomidory obieram ze skórki (po sparzeniu) i pozbawiam gniazd nasiennych. Na patelni rozgrzewam masło, podsmażam na nim cebulkę. Następnie dodaję pokrojone w kostkę pomidory, duszę, aż pomidory puszczą soki, zredukują swą objętość.

Dorzucam do pomidorów kaszę jaglaną, 1/3 ziół, solę i pieprzę całość, a następnie podgrzewam. Gdy kasza będzie ciepła, wbijam jajka i energicznie mieszam całość. Gotową jagielnicę przekładam na talerze, posypuję resztą ziół, podaję.

Uwagi:

1. Z podanych proporcji wychodzą dwie solidne porcje jagielnicy.
2. W zasadzie chleb jest tutaj zbędny, bo dodatek kaszy daje uczucie nasycenia i sprawia, że kolejne węglowodany stają się zbędne.
3. Marta gotuje całe opakowanie kaszy jaglanej, przekłada ją do hermetycznie zamykanego pojemnika i potem wyczarowuje z niej różne cuda. Jajecznica to jeden z jej jaglanych pomysłów.

Share |

Dzień o zapachu olejku do opalania (letnie owoce zapiekane pod koglem-moglem)

jajko 19:17

Lato w Trójmieście: unikamy wizyt na zatłoczonym Monciaku, na Długi Targ wybieramy się wyłącznie o poranku, a miejskie plaże omijamy szerokim łukiem. Grzecznie stoimy w długich kolejkach do lodów i dziwimy się, jaka pusta jest Warszawa w weekend.

Godzina drogi dzieli nas od pustej plaży, której położenia nikomu nie chcemy zdradzić, a pół godziny wystarcza nam, by zajechać na średnio zatłoczoną. Kiedy słońce sięga zenitu, pogoda na tarasie parzy w stopy, a krzak mięty łapczywie wypija konewkę wody za konewką, organizujemy spontaniczny wypad nad morze.

Dzień plażowania i pluskania się w zimnym Bałtyku, dzień pod znakiem piszczącego piasku (ten suchy tak ładnie piszczy w zetknięciu z piętami!), dzień turysty taszczącego wielkie ręczniki kąpielowe, stertę magazynów i wypełniony smakołykami kosz piknikowy. Dzień, w którym skóra ma zapach olejku do opalania.

Podczas ostatniego Dnia Turysty, czyli wielkiego plażowania godzinę drogi od Gdańska, zaczytałam się w wydaniu specjalnym Kukbuka, life-stylowym KUKBUKu Rodzinie.

Gruba okładka, wstążeczka – zakładka, dopieszczone graficznie wnętrze i przepiękne sesje fotograficzne sprawiły, że pożałowałam zabrania magazynu nad morze. Bo to jest pismo, które czyta się wieczorem na tarasie, oddając się marzeniom o domu na wsi, prostym jedzeniu i pięknym otoczeniu, a nie dotyka lepkimi od kremu do opalania palcami, pozwalając by ziarenka piasku turlały się między stronami.

Na swoje usprawiedliwienie mogę dodać, że podczas lektury wykazałam się największą starannością, bacząc, by żaden odcisk nie zabrudził choćby skrawka strony.

Po powrocie do domu zamarzył mi się kukbukowy deser – letnie owoce pod pierzynką zapiekanego kogla-mogla.

Szybko, prosto, pysznie, czyli idealnie na wakacje.

LETNIE OWOCE ZAPIEKANE POD KOGLEM-MOGLEM

4 żółtka

4 łyżki cukru

szklanka malin

garść borówek

Żółtka ucieram z cukrem na puszystą, jasną masę. Kokilki wypełniam malinami i borówkami (większość borówek pozostawiam na później, by posypać nimi deser po upieczeniu.

Owoce polewam koglem-moglem i zapiekam 10-15 minut w 190 st. C., do zarumienienia. Przed podaniem posypuję świeżymi borówkami.

Uwagi:

1. Przepis pochodzi z magazynu KUKBUK Rodzina.

2. Oryginalnie pod koglem-moglem znalazły się truskawki. Widzę tu jeszcze: jeżyny, porzeczki, wiśnie. Raczej kwaśne owoce, by ładnie kontrastowały ze słodyczą żółtkowego kremu.

3. Bez zapiekania deser jest równie boski, jeśli jeszcze nie lepszy - wystarczy oblać owoce koglem-moglem i zajadać.

Share |

Telawiwski żar (tarta z pieczoną papryką Yotama Ottolenghi)

ciasto francuskie 09:03

Share |

Alina Gniewkowska prezentuje (zupa szczawiowa) - Vintage Cooking

bezmięsne 19:50

/ Witam w kolejnej odsłonie Vintage Cooking, mojego cyklu poświęconego starym, starszym i najstarszym przepisom. Niewtajemniczonych zapraszam tutaj, zaś wtajemniczonych i zainteresowanych do lektury :) /

Kiedy byłam mała, mama wysyłała mnie po szczaw na łąkę nieopodal domu. Nie miałam problemu z jego rozpoznaniem, szczaw zbierało się u nas od zawsze. Wracałam do domu z torbą wypełnioną zielonymi łodyżkami i świadomością, że na obiad będzie pyszna gęsta zupa szczawiowa z ugotowanym na twardo jajkiem.

Kilkanaście lat później zapragnęłam tej zupy, ale że w okolicy nie było najmniejszej łodyżki szczawiu, kupiłam ten ze słoiczka. Moje rozczarowanie było ogromne, potrawa, którą przyrządziłam ani odrobinę nie przypominała tej z dzieciństwa. Nie udało mi się odtworzyć tego smaku, więc zrezygnowana porzuciłam mrzonki o pysznej szczawiowej.

Podczas ostatniej wizyty na Kaszubach trafiłam na szczawiową polanę. Łapczywie rzuciłam się na zielone kępki. Do domu wróciłam z torbą szczawiu, jak za dawnych lat.

W domu przewertowałam kilka starych książek kucharskich w poszukiwaniu dobrej receptury na zupę i mój wybór padł na tę ze „Współczesnej kuchni domowej” Aliny Gniewkowskiej (wydanie 4., rok wydania: 1929 r.).

Książka ta, podobnie jak wszystkie inne retro pozycje, napisana jest uroczym językiem. Już sama przedmowa do „czwartego wydania warszawskiego” zawiera mnóstwo smaczków. Posłuchajcie:

Każda książka – grubsza czy cieńsza, lepsza czy gorsza – daje tylko teorję. Praktykę zdobywa się dopiero wolą nieprzymuszoną, wytrwałością i wczuciem się w myśli i intencję Autora. (…)

Do każdej czynności kulinarnej należy przystępować z wiarą, że nie święci garnki lepią. Nie uda się dana potrawa raz czy dwa uda się za trzecim razem, byle tylko rąk nie pokładać, bacznie patrzeć na przyczyny i skutki, towarzyszące robocie, i zawsze z uporem iść naprzód bez zbytniego oglądania się na czyjąś pomoc lub wyrękę.

Stare książki kucharskie uwielbiam za ich wielowymiarowość. Czyta się je jak podręcznik życia, nie tylko jako zbiór receptur.

Ale wróćmy do zupy szczawiowej:

ZUPA SZCZAWIOWA

wg Aliny Gniewkowskiej, „Współczesna kuchnia domowa”, 1929 r.;

Ugotować smak z 1 pietruszki 2 marchwi, kawałeczka selera, cebuli i garstki suszonej włoszczyzny. Szczaw, przebrany i opłókany (sic!) w kilku wodach, udusić na maśle. Gdy smak gotów, rozprowadzić szczaw przecedzonym smakiem. Zaprawić szklanką śmietany rozbitej z łyżką mąki i raz zagotować. W wazie można rozbić jedno lub dwa żółtka z łyżką ostudzonej zupy i mieszając ciągle, wlać gorącą zupę. Do tej zupy podają się grzanki i jajka na twardo. Kto chce, może dodać kilka całych kartofli.

MOJA SZCZAWIOWA

duży pęk szczawiu (ok. 250 g)

porcja włoszczyzny: 1 pietruszka, kawałek selera, 2 marchewki

1/2 cebuli, opalonej nad palnikiem

2 łyżki masła

1 średniej wielkości ziemniak

2 ziarenka pieprzu

opcjonalnie: 1/3 szklanki śmietany do zup

sól i pierz do smaku

ok. 1-1,5 l wody

do podania: ugotowane ziemniaki

2-4 ugotowane na twardo jajka

W garnku umieszczam umytą i obraną włoszczyznę oraz 1 ziemniaka, cebulę, ziarenka pieprzu, sól i zalewam wodą. Gotuję do miękkości, po czym wyławiam cebulę i jedną marchewkę (można wyłowić całą włoszczyznę – ja moją zostawiam w zupie).

W międzyczasie rozgrzewam na dużej patelni masło i duszę umyty, pozbawiony łodyżek szczaw. Kiedy zmięknie i przybierze brudnozieloną barwę, zdejmuję z gazu. Dodaję szczaw do zupy i gotuję ok. 10 minut. Zdejmuję z gazu, miksuję (razem z ziemniakiem i pozostałą włoszczyzną), ale pozostawiam nieco niedomiksowanych kawałków szczawiu. Ewent. dosalam i pieprzę zupę.

Wlewam do talerzy porcję zupy, dodaję pokrojone w ćwiartki jajka. Na stole kładę również śmietanę i ugotowane w całości ziemniaki – kto chce, ten wzbogaca zupę o te składniki.

Uwagi:

1. Przyrządzając moją zupę, zrezygnowałam z zasmażki, zagęszczając zupę ugotowanym ziemniakiem i pozostałą włoszczyzną (jedną marchewkę wyławiam, by zupa nie była nazbyt słodka). Śmietanę podałam jako opcjonalny dodatek, bo wg mnie nie jest tu niezbędna – do swojej porcji dodałam jej odrobinę.

2. Zgodnie z zaleceniami Aliny Gniewkowskiej i naszą domową tradycją, do zupy dodałam kilka całych kartofli.

Share |

Majówka - to brzmi słodko (zielone szparagi z kozim serkiem)

jajko 19:26

Odkąd skończyłam studia, majówka ponownie nabrała dla mnie smaku. Na studiach maj był gorącym okresem naukowym, pełnym zaliczeń i zerówek, więc cierpiałam wtedy niemożebnie, pochylona nad kodeksem karnym, podczas gdy za oknem bezlitośnie kwitły bzy, ptaki nuciły swe wiosenne piosenki, a poranki pachniały najsłodziej jak to tylko możliwe.

Na szczęście maj ponownie nabrał kolorów.

Śpię przy otwartym oknie, wstaję rano i wącham dzień, który leniwie rozlewa się dokoła, a także cieszę się zielenią, która po długim panowaniu zimy rozwija się ze zdwojoną siłą.

Majówka – to brzmi słodko. Kojarzy mi się z wszechobecną zielenią, książką czytaną na trawce, jazdą na rowerze i dobrym jedzeniem. Nie inaczej było i tym razem.

Zaczęło się od pęczka szparagów, które najpierw dusiłam na niewielkiej ilości masła i podałam na makaronie, posypane kozim serem i zwieńczone jajkiem sadzonym (bo nie chciało mi się gotować jajka w koszulce).

Potem było zielone curry z krewetkami i cukinią, pyszna babcina pomidorówka z lanymi kluseczkami, robione przez dziadka bliny i moja ulubiona zupa z dzieciństwa – zabielany barszcz z ziemniakami.

Jadłam też staroświecką i zadziwiająco dobrą sztukę mięsa z szybkowaru (rozpływała się w ustach), pyszne lody i ciasto jogurtowe z jabłkami i cynamonem z „naszej” cukierni… Nie obyło się bez grilla z szaszłykami z indyka marynowanego w maślance i maśle orzechowym, ale i przaśnych krupnioków czy kiełbasek.

Grill – obok wizyt w domu rodzinnym - to jedna z nielicznych okazji, kiedy jeszcze jem mięso, choć staram się go uzupełniać o niemięsne potrawy, takie jak pomidorowo-bazyliowo-czosnkową salsę do grzanek czy sos tzatziki.

Teraz zostawiam Was z mało odkrywczym, ale pysznym przepisem na makaron ze szparagami, polecając jednocześnie inne szparagowe pyszności, a zwłaszcza tę szparagową „siekankę” z ziemniaczkami, sama zaś uciekam na rower.

MAKARON: SZPARAGI + KOZI SER + JAJKO SADZONE

1 pęczek zielonych szparagów

4 porcje makaronu wstążki

1 łyżka masła klarowanego + 1 łyżka do smażenia jajek

sól i świeżo mielony pieprz

4 jajka

1 kozi twarożek

Umyte szparagi pozbawiam zdrewniałych końcówek (odrywam je dłońmi – szparag pęknie tuż za stwardnieniem). Na dużej patelni rozgrzewam masło i daję na nie szparagi, które duszę na małym ogniu do miękkości, przewracając do jakiś czas.

Patelnię umieszczam tak, aby główki szparagów były poza obszarem grzania, bo są najdelikatniejsze i najszybciej się robią. W międzyczasie gotuję makaron wg przepisu na opakowaniu. Kiedy szparagi będą miękkie, ale jędrne, solę je i pieprzę. Na drugiej patelni rozgrzewam łyżkę masła i smażę na niej jajka sadzone (podczas smażenia zawijam je w białko, żeby przypominały kształtem te w koszulce).

Rozkładam makaron na 4 talerzach, na nich układam porcje szparagów, po jajku, które solę i pieprzę. Makaron posypuję kozim twarożkiem, można je również skropić oliwą.

Uwagi:

Połączenie serka koziego ze szparagami to jest to!

Share |

I będziesz jeść seler marynowany... (sałatka jajeczna z marynowanym selerem naciowym)

bezmięsne 19:32

Share |

Sobotnie spacery /pasta jajeczna curry/

bezmięsne 11:02

W warzywniaku kupuję kilogram jabłek. Sprzedawczyni spogląda na mnie ze zdziwieniem, bo już po raz trzeci w przeciągu tygodnia wychodzę z torbą tych owoców. A ja mam po prostu ogromną ochotę na soczyste jabłka o białym miąższu, chrupię je co dzień. Może to forma walki mojego organizmu z końcówką zimy?

Część owoców przeznaczam na kolejną szarlotkę, którą ostatnio namiętnie wypiekam. Jest orzechowa, pachnie cynamonem i najlepiej smakuje na ciepło.

Potem zahaczam o kiosk, gdzie zaopatruję się świeżą porcję prasy na weekend. Od wczoraj mam już nowy numer Kukbuka, który - podobnie jak pierwsze wydanie - otwierałam z niemałym dreszczykiem emocji. W tym numerze zapraszam Was na mój śniadaniowy hit, czyli pieczony omlet, a kilkadziesiąt stron dalej, w rubryce "Retro gotowanie", na podwójnie różany mazurek, a razem z nim kolejną podróż po starych książkach kucharskich.

Po powrocie do domu nastawiam kawiarkę. Niedługo potem dzień nabiera kolorów, krew szybciej płynie w żyłach, a zapach kawy oplata całe mieszkanie. Oto nadeszła sobota.

A jak sobota, to jajka - dzisiaj w formie pasty, ale innej niż zwykle. Bez szczypiorku, za to z łyżeczką curry w proszku.

PASTA JAJECZNA CURRY

2 jajka

1/2 łyżeczki curry w proszku

1 łyżka majonezu

1 łyżka jogurtu

sól do smaku

opcjonalnie: 1 łyżka posiekanej natki pietruszki

Jajka gotuję na twardo (wkładam je do zimnej wody, a od momentu zawrzenia gotuję jeszcze ok. 8 minut). Obieram jajka, przekładam do miseczki i rozdrabniam widelcem.

Gdy jajka ostygną, dodaję do nich majonez, jogurt, pietruszkę i curry, mieszam pastę. Solę do smaku i podaję ozdobioną pietruszką.

Uwagi:

1. Jajka i curry to znane połączenie smakowe. Pamiętam przepis na jajka curry duszone z cebulką, chyba z "Książki kucharskiej Jane Austen". Kiedyś wydawał mi się on dziwaczny, ale kiedy zaryzykowałam i przygotowałam jajka wg rzeczonej receptury zrozumiałam, że wyrazisty smak curry świetnie dopełnia jajko na twardo.

2. Dodatek pietruszki w paście nie jest obowiązkowy, zamiast niej można dorzucić szczypiorek albo w ogóle zrezygnować z zieleniny. Liska pokazywała niegdyś pastę jajeczną z rodzynkami i mi się ten pomysł bardzo podoba, choć jeszcze go nie wypróbowałam (ale wszystko przede mną).

3. Lubię jeszcze pastę serową. I te z makreli, tę bardziej i mniej klasyczną. W ogóle lubię pasty śniadaniowe :)

Share |

Kieliszek wina i wieczór w ogrodzie, czyli moje smaki z Jacob's Creek (wz)

Śniadanie Kasi Tusk (jajka sadzone na szpinaku z pomidorkami koktajlowymi)

Jesień na Kaszubach (jagielnica Marty)

Dzień o zapachu olejku do opalania (letnie owoce zapiekane pod koglem-moglem)

Telawiwski żar (tarta z pieczoną papryką Yotama Ottolenghi)

Alina Gniewkowska prezentuje (zupa szczawiowa) - Vintage Cooking

Majówka - to brzmi słodko (zielone szparagi z kozim serkiem)

I będziesz jeść seler marynowany... (sałatka jajeczna z marynowanym selerem naciowym)

Sobotnie spacery /pasta jajeczna curry/

About me

Pinterest

Advertise

Labels

recent posts

Blog Archive

Popular Posts

Like us on Facebook

Flickr Images